Nee, een Cito-score van 537 in plaats van 538!

Gepubliceerd op 18 mei 2022 om 15:23

Afgelopen maandag was het gelukkig weer zover! 16 mei, de eerste dag van de Ont-week. Een gevarieerde groep deelnemers. De eerste ochtend van de Ont-week staat in het teken van Ont-moeten, deelnemers delen met elkaar hun levensverhaal. Ze vertellen aan elkaar wat ze hebben meegemaakt, de hoogte- en dieptepunten in hun leven. Dan komen onderwerpen als hun thuis, hun relaties met broers, zussen en hun ouders aan de orde. Wat ze vroeger het liefste deden, welke kleding ze het prettigst vonden om te dragen, toffe en afschuwelijke docenten, de eerste keer. Alles komt langs! 

 

Zo ook de druk van het presteren, over de Cito score. Over het wel of niet kunnen volgen van een gewenste opleiding omdat score niet goed hoog genoeg was. Een van de deelnemers stond daarbij stil. Omdat hij graag na de basisschool met een van zijn beste maatjes naar een havo/vwo-klas wilde. Ze hadden samen gedroomd over hun nieuwe school. Plannen werden gesmeed. Ze hadden er zin in. Totdat de Cito score bekend werd. Onze deelnemer scoorde 537 en zijn maatje 538. Eén puntje verschil. Na deze uitslag volgden er enkele gesprekken tussen de school en zijn ouders. De school bleef vasthouden aan de score van de Cito en week niet af van het havo advies. Weg gezamenlijke dromen. De gemaakte plannen, fantasieën tussen hem en zijn maatje vielen in duigen. Daar waar hij zo vurig op had gehoopt. Onze deelnemer had er zichtbaar nog steeds moeite mee. Boos op zijn lerares, teleurgesteld in het systeem, teleurstelling in zichzelf.

 

Onze deelnemer ging verder met zijn verhaal (een andere deelnemer knikte instemmend mee alsof hij deze gang van zaken herkende). Ook de opleidingen die hij daarna volgde, kenden dit gelijksoortige systeem. Toetsweken, schriftelijke overhoringen, examens wel of niet behalen van een vak en mogelijk op basis van 1 honderdste een vak niet halen en daarmee doubleren. Waarom ik dit schrijf? Deze verhalen hoor ik vaker. Ik vind dit schrijnend. Dit is geen pleidooi van mij om het onderwijs te veranderen, zeker niet! Maar wel om er iets in aan te passen. Wat mij wel opviel is dat veel van onze deelnemers het lastig vinden om te vertellen waar ze nu echt goed in zijn. Welke kwaliteiten zij hebben. Wie zijn zij nu echt? Wat hun waarde is en wat zij kunnen betekenen voor een ander? Wat geeft hen energie, etc.? Juist dát benadrukken we in de Ont-week. Dat zou in mijn beleving veel meer aandacht moeten krijgen. En niet alleen in het onderwijs maar ook gewoon bij jou en mij op het werk.

 

Wij verwelkomen deelnemers in wie zij zijn en maken letterlijk en figuurlijk stappen met ze. Stappen in  persoonlijke ontwikkeling. Waarbij we vanuit oprechte nieuwsgierigheid zonder oordeel kijken naar wie ze zijn. Waar hun talenten liggen en ze niet beoordelen op wie ze niet zijn. Om ze inzicht te geven in hun werkelijke talenten en hen helpen met het ontwikkelen van hun innerlijk kompas. Om op basis daarvan keuzes te kunnen maken. We hebben genoten van deze  eerste ochtend. Ik post dit verhaal op de derde dag van de Ont-week. We hebben nog twee ochtenden te gaan. Morgen staan we weer vroeg op en Ont-moeten elkaar om 06:00 uur. In stilte. Morgen gaat het over Ont-stemmen. Over de MONKEY-mind. We gaan opnieuw samen de natuur in, op weg naar nieuwe inzichten. Op weg naar persoonlijke groei!